بررسي ميزان سطوح سرمي هموسيستئين، آديپونكتين و اسيد اوريك در مبتلايان به ديابت بارداري در مقايسه با بارداري سالم

Serum levels of homocysteine, adiponectin and uric acid in gestational diabetes mellitus compared with normal pregnancy

مقدمه: اطلاعات كم و ضد‌و‌نقيضي در رابطه با ارتباط سطوح سرمي هموسيستئين، نسبت آديپونكتين به هموسيستئين و اسيد اوريك با شاخص‌هاي مقاومت به انسولين در ديابت بارداري گزارش شده است. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسي سطوح سرمي هموسيستئين، آديپونكتين، نسبت آديپونكتين به هموسيستئين و اسيد اوريك و ارتباط آن‌ها با شاخص‌هاي مقاومت به انسولين در ديابت بارداري در مقايسه با بارداري سالم انجام شد. روش‌كار: اين مطالعه مقطعي در سال‌هاي 93-1392 بر روي 30 زن مبتلا به ديابت بارداري و 30 زن باردار سالم مراجعه كننده به بيمارستان عسليان شهر خرم‌آباد انجام شد. ميزان سطوح سرمي گلوكز و اسيد اوريك با استفاده از روش نورسنجي و ميزان سطوح سرمي هموسيستئين، آديپونكتين و انسولين با استفاده از روش الايزا اندازه‌گيري شدند. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آماري تي مستقل و همبستگي پيرسون انجام شد. ميزان p كمتر از 0/05 معني‌دار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانگين سطوح سرمي هموسيستئين در ديابت بارداري به طور معني‌داري بالاتر از بارداري سالم بود 0/001>p). در مقابل، سطح آديپونكتين (0/003=p) و نسبت آديپونكتين به هموسيستئين (0/001=p) به طور معني‌داري پايين‌تر بود. سطوح سرمي اسيداوريك تفاوت معني‌داري را بين دو گروه نشان نداد. همبستگي مستقيم و معني‌داري بين سطوح سرمي هموسيستئين و انسولين در ديابت بارداري مشاهده شد (0/031=r=0/040 ,p). سطوح سرمي اسيداوريك همبستگي مستقيم و معني‌داري را با شاخص مقاومت به انسولين در گروه بيمار نشان داد (0/041=p و 0/38=r). همبستگي غير مستقيم و معني‌داري بين نسبت آديپونكتين به هموسيستئين و قندخون ناشتا در بارداري سالم مشاهده شد (0/035=p و 0/39-=r). نتيجه‌گيري: افزايش هموسيستئين، كاهش نسبت آديپونكتين به هموسيستئين و افزايش جزئي اسيداوريك مي‌توانند به عنوان عوامل خطر ايجاد مقاومت به انسولين در ديابت بارداري مطرح باشند.

Introduction: There are low and conflicting data about the relationships between homocysteine, adiponectin/ homocysteine ratio and uric acid with insulin resistance indexes in gestational diabetes mellitus (GDM). Therefore, this study was performed with aim to evaluate serum values of homocysteine, adiponectin, adiponectin/ homocysteine ratio and uric acid and their relationships with insulin resistance index in GDM compared with normal pregnancy. Methods: This cross-sectional study was performed on 30 women with GDM and 30 normal pregnant women referred to Asalian hospital of Khorramabad during 2013-2014. Serum levels of glucose and uric acid were measured by photometric method and serum levels of homocysteine, adiponectin and insulin were measured by ELISA method. Data was analyzed by independent t-test and Pearson’s correlation analysis. PResults: Serum levels of homocysteine were significantly increased in GDM compared with normal pregnant women (P<0.001); while levels of adiponectin (P=0.003) and adiponectin/ homocysteine ratio (P=0.001) were significantly decreased. There was no significant difference in uric acid level between two groups. Significant and direct correlation was observed between levels of homocysteine and insulin with GDM (r=0.40, P=0.031). There was significant and direct correlation between levels of uric acid with insulin resistance index in experimental group (r=0.38, P=0.041). An indirect and significant correlation was observed between adiponectin/ homocysteine ratio and fasting blood glucose in normal control group (r= -0.39, P=0.035). Conclusion: Increased serum values of homocysteine and decreased values of adiponectin/ homocysteine ratio and lightly increased levels of uric acid could be considered as risk factors for insulin resistance in GDM.