كُهن‌الگوي كودك گمشده و ابعاد و مصاديق آن در " تصادف شبانه" اثر پاتريك موديانو

داستانها نيز همچون اسطوره­ ها مي­توانند بكمك فرآيند تفسيري، واكنش­هاي دروني و پديده­هاي فردي و اجتماعي را نشان دهند. شناخت تصاوير داستاني و كاوش در ابعاد ذهنيتي، زيستي و تاريخي نويسندگان قرن بيستم فرانسه مي­تواند علل ساختاري فضاي داستاني و خلاقيتي آثار آنها را نمايان كند. در اين كنكاش، بهره­گيري از سازه ­ها و كُهن­ الگوهاي ناخودآگاه جمعي براي بررسي تار و پود و رويدادهاي سازنده­ي داستان «تصادفِ شبانه» اثر پاتريك موديانو مي­تواند اَشكال نمادين و روانيِ داستان را از يكسو در بستر طبيعت ذهني و جمعي بشر، و از سوي ديگر در بستر روايت و تجارب نمادين نشان دهد. در واقع، مولف، با بازي «زمان» و «مكان» در روايت، و با طرحِ كُهن ­الگوي كودك گمشده، تصويري از هويت گمشده و حافظه خود را به نمايش مي­گذارد.