ميراثي از جنس خسران: جستجوي خانه در برزخ دايسپورا

مقاله حاضر به بررسي «لامكان­ها» در ادبيات دايسپورا و تاثير آن بر مقوله «هويت» اقليت مهاجر مي­پردازد. نويسنده با استفاده از رويكرد مطالعات فرهنگي و پسااستعماري و با بهره­گيري از نظريات منتقداني نظير مارك اوژه و راجرز بروبيكر در پي پاسخ به اين پرسش بنيادي است كه چگونه گفتمان نئوامپرياليسمي در دوران پساجهاني توانسته در غالب مقوله نوين «شهروند خوب جهاني» ديگربار ساختار سلسله­مراتبي «خود/ديگري» دوران استعمار را تكرار مي­كند؟ بدين منظور كتاب برجسته ميراثي از جنس خسران (2006)، نوشته كيرن دسايي، بررسي مي­شود تا به چگونگي تاثير اين ساختار سلسله­مراتبي در شكل­گيري «لامكان­ها» در غرب بپردازد. چنين استدلال مي­شود كه غرب، علي­رغم برجسته­كردن مرزها نژادي در دهه­هاي اخير و تلاش مبني بر حذف اقليت مهاجر از عرصه متروپل و حفظ خلوص فرهنگي خود، نتوانسته است از شكل­گيري پديده پسادايسپورا، يا الگوي جديدي از دايسپورا، كه مبتني بر «قوميت موقعيت­مدار» پيشگيري كند و ناگزير از بازتعريف مقوله هويت و نقشه جغرافياي فرهنگي در عصر جهاني­شدن است