اثرات ناپيوستگي صفحه‌اي بر استحكام اتصالات چسبي ورق

در طي ساليان متمادي، پيش‌بيني استحكام اتصالات چسبي مختلف در پژوهش‌هاي علمي و صنعتي توجه زيادي را به خود جلب كرده است. در اتصالات چسبي وجود عيوب ناپيوستگي يا عدم پيوند در ناحيه همپوشاني، خصوصاً در اتصالات با سطح همپوشاني زياد، دور از ذهن نمي‌باشد. لذا هدف از اين پژوهش بررسي تجربي تأثير اندازه و شكل عيوب دو بعدي (عدم پيوند) بر استحكام نهايي اتصالات چسبي تك لبه مي‌باشد. بدين منظور عيوب دوبعدي با هندسه هاي مربعي، مثلثي و دايروي و با ابعاد 5، 10، 15 و 20 ميليمتر بصورت تجربي در ناحيه همپوشاني اتصال تك لبه نمونه‌هاي آلومينيومي با استفاده از چسب دو جزئي Araldite 2015 تعبيه شده‌اند. پس از ساخت نمونه‌هاي معيوب، بر اساس استاندارد ASTM D1002-01 با انجام آزمون كشش محوري، حداكثر نيروي قابل تحمل توسط هر نمونه استخراج شده است. بطور كلي مي‌توان گفت كه براي عيوب با اندازه 10 ميليمتر، نمونه داراي عيب دايروي، بيشترين قابليت تحمل نيرو را دارد و به ترتيب نمونه‌هاي مثلثي و مربعي در جايگاه بعد قرار دارند و براي نمونه‌هاي با عيوب 15 ميليمتر، بيشترين نيرو به ترتيب توسط نمونه‌هاي مثلثي، مربعي و دايروري قابل تحمل مي‌باشد. براي عيوب با اندازه 20 ميليمتر، نمونه‌هاي مربعي و دايروي تقريباً نيروي يكساني تحمل مي‌كنند و نمونه مثلثي قابليت تحمل نيروي كمتري دارد. در انتها، براساس نتايج تجربي، ضرايب اصلاحي جهت پيش‌بيني استحكام نمونه‌هاي معيوب پيشنهاد شده است.