بررسي اثر سرعت و شيب جاگينگ بر مقدار زاويه پشت پاي افراد با پاي چرخيده به خارج

مقدمه و اهداف هدف از تحقيق حاضر، بررسي اثر تغيير سرعت و شيب تردميل بر مقدار زاويه­ي پشت پاي افراد با پاي چرخيده به خارج طي فاز استانس، راه رفتن و دويدن بود. مواد و روش‌ها بدين منظور تعداد 15 نفر از دانشجويان پسر به صورت هدفمند و بر اساس شاخص افتادگي استخوان ناوي انتخاب شدند، و پس از قرارگيري نشانگرها بر طبق مدل نشانه‌گذاري كلارك (1983)، هر آزمودني به مدت 20 دقيقه، عمل راه رفتن و دويدن را در سه شيب (0، 5 و 10 درجه)، و سه سرعت (25/1، 25/2، 25/3 متر بر ثانيه) بدون استفاده از كفش انجام داد. اطلاعات دو بعدي زاويه­ي پشت پاي آزمودني‌ها با استفاده از دو دوربين فيلم‌برداري (125 هرتز)، و سيستم آناليز حركت (Hp cosmos para motion) ثبت گرديد. يافته‌ها نتايج آزمون آناليز واريانس با اندازه‌گيري‌هاي مكرر نشان داد كه مقدار زاويه­ي پشت پاي آزمودني در نتيجه افزايش شيب تردميل، به جز در مرحله جدا شدن انگشتان پا از زمين، در ساير مراحل فاز استانس راه رفتن و دويدن از كاهش معنا‌داري برخوردار است. همچنين، پژوهش حاضر نشان داد كه با افزايش سرعت تردميل، مقدار زاويه­ي پشت پاي آزمودني‌ها نيز به‌طور معناداري در كليه مراحل فاز استانس راه رفتن و دويدن افزايش مي‌يابد(001/0p≤). نتيجه‌گيري بر اساس نتايج به‌دست‌آمده از محدوده‌هاي (شيب و سرعت) مورد بررسي، به نظر مي‌رسد عامل افزايش سرعت نسبت به عامل افزايش شيب، عامل مؤثرتري در افزايش و ايجاد نوسانات نامطلوب مقدار زاويه­ي پشت پاي افراد با پاي چرخيده به خارج باشد.