خانه پدري و «پسافضا» در خانه‌ شن و مه

مقاله حاضر به بررسي چگونگي تاثير مقوله «فضا» در سياست­هاي فرهنگي- اجتماعي عصر معاصر مي­پردازد. نويسنده با استفاده از رويكرد جغرافياي فرهنگي و با بهره­گيري از نظريه منتقداني نظير ديويد هاروي و سارا آپستون درپي پاسخ به اين پرسش بنيادي است كه آيا با فروپاشي مرزهاي نژادي/فرهنگي ادراك جمعي از مقوله فضا نيز دستخوش تغيير شده يا همچنان پايبند نظام خطي- اقليدسي استعماري است؟ بدين منظور نويسنده به­ بررسي رمان پرفروش خانه­ شن و مه (1999) نوشته آندري ديوبوس مي­پردازد. چنين استدلال مي­شود كه با وجود گسترش تنوع نژادي- فرهنگي، فروپاشي مفهوم «ملت» و پايان «خلوص فرهنگي» و «همگني اجتماعي» در دهه­هاي اخير، همچنان نوعي ادراك اقليدسي از«فضا» بر گستره اجتماعي، سياسي و فرهنگي غرب حاكم است، كه انگاره­ دوگانه «ما/آنها» را برجسته مي­كند و غيرمستقيم به ­نوعي «آپارتايد» دست مي­زند، اما اين­بار از نوع فرهنگي و در مركز امپرياليسم. اين تناقض درحالي موجود است كه گفتمان پسامدرنيسم بر­پايه نوعي «پسافضا» استوار است و با ادراك خطي (مرزبندي­شده) امپرياليسم از فضا و ايدئولوژي انسان­گرايي ليبرال آن همخواني ندارد.