فضاي روايت از شخصيت‌ پردازي تا درك خواننده: نگاهي به نظريه‌هاي ساختارگرايان و پساساختارگرايان

رويكرد تجربي علم جغرافيا به فضا، نظريه­پردازان بي­شماري را بر آن داشته كه به مطالعه­ي بينا رشته­اي اين سازه بپردازند. با توجه به اين بازنگري، مطالعه­ي فضا كه پيش از اين جايگاهي ثانويه نسبت به زمان در روايت داشت، فراتر از روايت­شناسي كلاسيك و ساختارگرايانه به روايت­شناسي پساساختارگرايانه نياز دارد. چرا كه بازسازي اين سازه با توجه به زبان و زمان متن، در ارتباط با تجربه­ي خواننده از محيط پيرامون، در ذهن وي نمود مي­يابد. با در نظر گرفتن معدود مطالعاتي كه در زمينه­ي مكان، فضا و جغرافياي ادبي در زبان فارسي صورت گرفته است، منبع قابل ذكري به تمييز نظريه هاي ساختارگرايان و پساختارگرايان در حيطه­ي ساختار فضا نپرداخته­است. پژوهش حاضر، با هدف بررسي تأثير نظريه­هاي تجربي علم جغرافيا بر اين مبحث، ضمن بازشناسي و مقايسه­ي اصطلاحات ساختارگرايان و پساساختارگرايان، به ترتيب اهميت نقش شخصيت و خواننده در ساختار فضاي روايت را تبيين مي­نمايد.