اولويت‌بندي سطح كارايي شاخص‌هاي آرام‌سازي در معابر شهري

يكي از عوامل مهم در بروز تصادفات، عامل سرعت است. امروزه براي كنترل سرعت و حجم ترافيك از روش‌هاي آرام‌سازي استفاده مي‌شود. هدف اصلي اين مطالعه، اولويت‌بندي سطح كارايي شاخص‌هاي آرام‌سازي در معابر شهري است. اين مطالعه از لحاظ تحقيقي، كاربردي و با استفاده از پرسش‌نامه به جمع‌آوري داده‌ها پرداخته شد و علاوه بر اين، در مرحله بعد با استفاده از نظرات كارشناسان و نيز با به‌كارگيري مدل تحليل سلسله مراتبي داده‌ها اقدام به وزن‌دهي شاخص‌هاي آرام‌سازي كرده و درنهايت در قالب مدل تاپسيس ميزان كارايي روش‌هاي مختلف آرام‌سازي مورد ارزيابي قرار گرفته است. براساس داده‌هاي آماري شاخص‌هاي مختلف در خصوص روش‌هاي آرام‌سازي ترافيك شهري، به‌ترتيب روش‌هاي افزايش سخت‌گيري بر اجراي قوانين با ميزان ضريب Ci* 0.435 در رتبه اول و نمايش‌گرهاي متغير سرعت با ميزان ضريب 0.434 در رتبه دوم و نيز در رتبه‌هاي پاياني شيوه‌هاي راه‌بند و نيمه راه‌بند هركدام با ميزان ضريب 0.152 قرار گرفتند. با توجه به نتيجه رتبه‌بندي مبني بر ارجحيت سخت‌گيري بر اجراي قانون، اهميت نظارت و هم‌چنين آگاه‌سازي شهروندان بر شيوه‌هاي صحيح رانندگي بيش از پيش مهم به‌نظر مي‌رسد.