عكاسي در عصر تصويرسازي ديجيتال

عكاسي از بدو پيدايشش پيوند تنگاتنگ و گسسست ناپذيري با واقعيت عيني داشته، تا بدان حد كه عكس صرفا عرونوشتي مكانيكي از واقعيت مقابل دوربين انگاشته شده است كه دست و به تبع آن، ذهن انسان در شكل گيري آن دخالت چنداني نداشته. در واقع عكاسي ابزاري دانسته ميشد كه واقعيت بيروني )طبيعت( م يتوانست از طريق آن خود را بازتوليد كند و شايد به همين خاطر بود كه “ژوسف نيسفور نيپس” آن را “شيدنگاري” ناميده بود يعني تصويري كه توسط نور خورشيد شكل ميگيرد. علي رغم اين تاكيد بر عينيت و سنديت عكاسي، عكاسان از همان ابتدا در كار پرداخت و دستكاري تصاوير بوده اند اما اين سنديت و اعتبار استنادي به واسطه ي فناوري ديجيتال و تصاوير رايانهاي در هيچ زماني به اندازه ي زمان حاضر زير سوال نرفته است.اين مقاله مي كوشد با روشي تحليلي-توصيفي به اين مساله بپردازد كه پيدايش و پيشرفت فناوري ديجيتال و تصويرسازي رايانه اي تا چه ميزان بر درك و استنباط ما از مفهوم عكاسي و به تبع آن از فهم سنديت و عينيت آن،تاثير گذاشته و آن را دگرگون ساخته است.