تأثير 10 هفته شناي وامانده‌ساز بر بيان ژن هيستون‌داستيلاز4 و عامل‌افزايش‌دهندۀ ‌ميوسيت2c در بطن چپ موش‌هاي نر صحرايي

تغييرات اپي‌ژنتيك و تجديد ساختار قلب از مهم‌ترين سازگاري‌هاي تمرينات استقامتي است. هدف مطالعه بررسي ميزان بيان ژن هيستون‌داستيلاز4 و عامل ‌افزايش‌دهندۀ ‌مايوسيت2c بطن چپ موش‌هاي نر صحرايي در تعامل با شناي وامانده‌ساز است. بدين‌منظور 12 سر موش نر نژاد صحرايي با ميانگين سني 1±7 هفته و وزن 25±275 گرم به‌صورت تصادفي به دو گروه شش‌تايي كنترل و تمرين تقسيم شدند. پس از اجراي شناي وامانده‌ساز به مدت سه ساعت در هر جلسه و پنج روز در هفته به مدت ده هفته، بافت بطن چپ قلب آنها جدا شده، سپس بيان ژن به روش Real TimePCR بررسي شد. داده‌ها توسط آزمون تي مستقل تحليل و سطح معنا‌داري P≤0.05 انتخاب شد. نتايج نشان داد كه پس از 10 هفته تمرين شناي وامانده‌ساز در مقايسه با گروه كنترل، ميزان ژن هيستون‌داستيلاز4 افزايش (0.02=P)، اما ميزان ژن عامل‌افزايش‌دهندۀ‌ مايوسيت2c كاهش معنا‌داري (0.001=P) يافت. بنابراين، اجراي 10 هفته شناي شديد وامانده‌ساز از طريق افزايش فعاليت فاكتورهاي رونويسي متصل به هيستون‌داستيلاز4، به افزايش ميزان بيان اين ژن منجر شد، و در پي آن بيان ژن عامل‌افزايش‌دهندۀ ‌مايوسيت2c را كاهش داد.