تأثير هيپوباريك ‌هايپوكسي متعاقب شش هفته تمرين اينتروال فزاينده بر سطوح سرفكتانت پروتئينA ريوي رت‌هاي نر ويستار

هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير هيپوباريك ‌هايپوكسي متعاقب شش هفته تمرين اينتروال فزاينده بر سطوح سرفكتانت پروتئين A ريوي رت‌هاي نر ويستار بود. بدين منظور 20 سر رت سه‌هفته‌اي با ميانگين وزن 9±68 گرم پس از دو هفته آشنايي با محيط به‌طور تصادفي به چهار گروه كنترل 6 هفته (n=5)، كنترل 9 هفته (n=5)، تمرين هفته (n=5) و گروه تمرين + هيپوباريك هيپوكسي(n=5) تقسيم شدند. گروه تمرين اينتروال به مدت شش هفته، 5 جلسه در هفته، هر جلسه 30 دقيقه با سرعت 15 تا 70 متر بر دقيقه به تمرين پرداختند. همچنين رت‌ها‌ي گروه هيپوباريك هيپوكسي از هفتۀ هفتم تا نهم پس از پايان دورۀ تمرين، در اتاقك هيپوكسي ويژۀ جوندگان زندگي ­كردند. اندازه‌گيري سطوح SPA ريه با استفاده از كيت به روش الايزا انجام گرفت. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از آناليز واريانس يكطرفه در سطح P≤0/05 انجام گرفت. يافته ها نشان داد سطوح SPA گروه تمرين شش هفته در مقايسه با گروه كنترل به‌طور معنا‌دار افزايش يافت درحالي‌كه سطوح SPA گروه هيپوكسي در مقايسه با گروه تمرين و كنترل به‌طور معنا‌داري كاهش يافت. با توجه به كاهش معنا‌دار سطوح SPA در گروه هيپوباريك هيپوكسي، به‌نظر مي‌رسد سازگاري حاصل از هيپوكسي متناوب به‌خوبي توانسته است اثرات پاتوفيزيولوژيكي تمرين تناوبي فزاينده را مهار كند و شاخص‌هاي التهابي و آسيب سلول‌هاي ريوي را بهبود دهد و موجب تقويت سيستم ايمني ريه شود كه نيازمند بررسي‌‌هاي بيشتر در اين زمينه است.