تأثير تمرين تناوبي با شدت بالا و تمرين تداومي با شدت متوسط بر محتواي ميتوكندري و PGC-1α چربي زيرپوستي در رت‌هاي نر چاق‌شده با رژيم غذايي پرچرب

هدف پژوهش حاضر، بررسي آثار تمرينات تناوبي با شدت بالا (HIIT) و تداومي با شدت متوسط (MICT)بر محتواي ميتوكندري و PGC-1α چربي زيرپوستي در رت‌هاي نر چاق بود. 40 سر رت نر پس از القاي چاقي با رژيم غذايي پرچرب (به مدت 10 هفته)، 8 سر رت از گروه رژيم غذايي پرچرب (O) و 8 سر رت گروه رژيم غذايي استاندارد (C) كشته شده و ساير رت‌هاي چاق به‌طور تصادفي به سه گروه كنترل چاق (OC)، تمرين تداومي با شدت متوسط (MICT) و تمرين تناوبي با شدت بالا (HIIT) تقسيم شدند. برنامۀ HIIT شامل اجراي 10 وهله‌ فعاليت 4 دقيقه‌اي با شدت معادل 90-85 درصد VO2max و با دوره‌هاي استراحتي فعال 2 دقيقه‌اي و برنامۀ MICT با شدت معادل 70-65 درصد VO2maxبا مسافت طي‌شدۀ همسان با HIIT به مدت 12 هفته و 5 جلسه در هر هفته اجرا شدند. از روش وسترن بلات براي اندازه‌گيري PGC-1α و از روش RT-PCR براي اندازه‌گيري بيان ژن mtDNA استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از آزمون‌هاي ANOVA، ANCOVA و بونفروني انجام گرفت و سطح معنا‌داري P≤0/05 در نظر گرفته شد. نتايج تحليل داده‌ها نشان داد كه HIIT و MICT به افزايش شايان ‌توجه محتوي پروتئيني PGC-1α و بيان mtDNA منجر شدند (0/05 P) بااين‌حال، HIIT اثرات بيشتري داشت (0/05 P). به‌طور كلي، به‌نظر مي‌رسد كه HIIT و MICT به افزايش بيوژنز ميتوكندري در چربي زيرپوستي منجر مي‌شوند، درحالي‌كه اثرات HIIT به‌طور چشمگيري بيشتر است