كاربرد مدل RUSLE در تعيين توزيع مكاني خطر هدررفت خاك

مدلسازي ميتواند نوعي رويكرد كمي و سازگاري در برآورد فرسايش خاك و توليد رسوب تحت دامنه وسيعي از شرايط را فراهم كند. در اين مطالعه بهمنظور شناسايي توزيع مكاني خطر فرسايش خاك و توليد رسوب در حوضه آبخيز تالار روش يكپارچهسازي معادله جهاني هدررفت خاك اصلاح شده، سامانه اطلاعات جغرافيايي و فن سنجش از دور بهكار گرفته شد. عوامل فرسايندگي باران، فرسايشپذيري خاك، طول و درجه شيب و پوشش گياهي بهمنظور تهيه نقشه نهايي به دست آمده از RUSLE محاسبه شدند. مقدار هدررفت خاك براي كل حوضه از 0 تا 01/92 تن در هكتار در سال محاسبه شد و طبقهبندي مناطق فرسايشي نشان داد طبقه فرسايشي كم، متوسط، زياد و خيلي زياد بهترتيب 12/33، 62/27، 13/21 و 13/18 درصد از كل حوضه آبخيز را پوشش ميدهند. نتايج رگرسيون خطي نيز در اين پژوهش نشان داد در بين عوامل مدل RUSLE عامل طول و درجه شيب با مقدار 93/0 بيشترين همبستگي را با نقشه هدررفت خاك دارند. همچنين زيرحوضه 3SW با 58/5 تن در هكتار در سال و زيرحوضه 4SW با 59/19درصد توليد رسوب بهترتيب بيشترين خطر فرسايش و كمترين توليد رسوب را بين زيرحوضهها داشتند. با توجه به اينكه مقادير بيشترين و ميانگين هدررفت خاك ويژه در حوضه بررسي شده عدد بسيار زيادي به دست آمده اند و از طرف ديگر همبستگي بين عامل LS و هدررفت خاك بسيار قوي است، بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه خطا در اندازه گيري عامل LS رخ داده است.