تاثير تواتر بازخوردهاي كلامي بر يادگيري و اجراي حركتي كودكان دچار اختلال هماهنگي رشدي

مقدمه و اهداف يكي از مشكلات عمده كودكان دچار اختلال هماهنگي رشد، يادگيري مهارت‌هاي حركتي است. ازآنجايي‌كه شيوع اين اختلال در بين كودكان قابل‌توجه است، پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير تواتر بازخورد كلامي بر يادگيري مهارت پرتاب كردن كودكان دچار اختلال هماهنگي رشدي انجام گرفت. مواد و روش­ها جامعه مورد مطالعه كودكان 5 تا 7 ساله دختر و پسر دانش­آموز شهركرد دچار اختلال هماهنگي رشد بودند كه تعداد 40 كودك به شكل داوطلبانه در مطالعه شركت كردند. در پژوهش شبه تجربي حاضر با طرح پيش­آزمون-پس­آزمون، شركت­كنندگان در چهار گروه؛ بازخورد 100 درصد (10 نفر)، بازخورد 50 درصد (10 نفر)، بازخورد كاهنده (10 نفر) و كنترل (10 نفر) به شكل تصادفي تقسيم شدند. ابزارهاي مورد استفاده براي جمع­آوري اطلاعات شامل پرسش­نامه تشخيصي DCDQ’7 و آزمون دقت پرتاب كودكان چيوياكوسكي بود. داده­ها از طريق آزمون­هاي تحليل واريانس يك طرفه، تحليل وارانس مركب با اندازه­گيري مكرر و آزمون تعقيبي LSD تجزيه و تحليل شد. يافته­ها نتايج نشان داد، روش­هاي مختلف تواتر بازخورد تاثير متفاوت و معناداري بر يادگيري مهارت حركتي شركت­كنندگان داشت (001/0=,P 402/9=F). ضمن اينكه بازخورد با تواتر 50 درصد بهترين اثر را بر يادگيري مهارت حركتي داشت (01/0