نيماي رباعي سرا، نوآور است يا سنت گرا؟

رباعي يكي از قالب­هاي سنتي مورد علاقه­ي نيمايوشيج بوده است. در مجموعه­ي اشعار نيما 592 رباعي وجود دارد. اين رباعي­ها بدون تاريخ سرايش و بر پايه­ي حروف الفباي قافيه به صورت الفبايي تنظيم شده­اند. در مقاله­ ي پيش رو براي بررسي ميزان سنت­گرايي و نوآوري در رباعي­هاي نيمايوشيج، همه­ ي آن­ها بررسي شده است. نتيجه نشان مي­دهد كه تنها در ده درصد از تمام اين رباعي­ها نشانه­ هايي از نيماي شناخته­ شده ­ي نوگرا ديده مي­شود. بقيه­ ي رباعي­ ها در همان فضاهاي سنتي و با همان زبانِ گذشته ­گرا و مفاهيم تكراري، همچون مفاهيم عاشقانه و صوفيانه ­ي گذشته و نيز مفاهيم خيامي و... سروده شده است. عنصر گفت ­وگو نيز از عناصر غالب اين رباعي­هاست. آن ده درصد از رباعي­ ها كه نشانه ­هايي از نيما را با خود دارند، در اين مقاله زير عنوان «رباعي ­هاي نشان­دار» دسته ­بندي و بررسي شده­ اند. هر كدام از اين رباعي­ها يا با شعرهاي نوگرايانه ­ي نيما كه در قالب نيمايي سروده شده ­اند، همانندي دارند؛ يا همسو با برخي گفته ­ها و نوشته ­هاي منثور نيما هستند.