واكاوي و تحليل گونه هاي مختلف اسطوره در شعر سهراب

سهراب از شاعران سوررئال معاصر است كه در شعرش شاهد نوعي سياليت هستيم. در شعر سهراب اساطير جلوه و شكوه خاصي دارند. او با بياني كلي و چشماني ديگر به جهان مي­نگرد و از اساطير مختلف به بيان­هاي گوناگون ياد مي­كند. وي گاهي فقط از اساطير ملي و يا مذهبي كهن ياد مي­كند و گاه نيز به اسطوره­سازي با كمك حوادث و شخصيت­هاي تاريخي دست مي­زند. اساطير در شعر سهراب بيشتر از طريق روايت يادآوري مي­شوند و شاعر كمتر به ذكر نام مستقيم مي­پردازد؛ از اين رو دريافت آنها در شعرش كمي ديرياب است. وي در عين حال به اساطير مختلف اعم از اساطير مذهبي و ملي پيش از اسلام و پس از اسلام و نيز اساطير غير ايراني توجه داشته است. در اين بين اشاره بسيار وي به نيلوفر به عنوان اسطوره­اي مشترك بين ايران و هند قابل توجه است. علاوه بر اين اساطير آفرينش نيز در بين تمام اساطير بيش از بقيه مورد توجه سهراب قرار گرفته است