تحليل ساختاري شعر هزارة دوم آهوي كوهي

شعر «هزارة دوم آهوي كوهي» يكي از اشعار محمد­رضا شفيعي ­كدكني است كه شاعر سعي كرده است در آن، با استفاده از زبان ادبي فاخر، تناسب محكمي ميان صورت و محتوا ايجاد كند. اصولا شعر، يك نياز دروني است كه در زبان شكل مي­گيرد و به فعليت مي­رسد. زباني كه از امكانات و عناصر خاصي بهره برده و به درجة هنري رسيده است. در ساية كاربست همين عناصر و امكانات است كه ساختار شعر، شكل مي­گيرد. بررسي ساختاري يك اثر ادبي به معني بررسي مجموعة اجزا و عواملي است كه كلّيت آن اثر را به وجود آورده است. در اين مقاله با روشي تحليلي - توصيفي به مولفه ­هاي تكرار، انسجام و روايت در شعر «هزارة دوم آهوي كوهي» پرداخته شده است تا نقش روابط موجود بر عناصر ساختاري اين شعر كه دلالت كلّي اين شعر را ساخته­اند، تبيين و از اين طريق مهم­ترين ويژگي­هاي ساختاري اين شعر نشان داده شود. نتيجة پژوهش بيانگر اين است كه شاعر با كمك گرفتن از اين اصول، زبان شعري خود را از زبان عادي متمايز ساخته و با استفاده از اين تمهيدات زيباشناختي، وحدت خاصي ميان صورت و محتواي شعر برقرار ساخته است. راز مقبوليت شعر «هزارة دوم آهوي كوهي» در استفادة بجا و مناسب از همين روابط ساختاري در كليّت شعر است.