جلوه هاي آيروني نمايشي در شعر احمد شاملو

با وجود اينكه آيروني در ادبيات منظوم ايران، نمونه هاي فراواني دارد؛ در حوزة نقد به آن توجه كمتري شده است. اين صنعت ادبي، در دو شكل آيروني لفظي و آيروني نمايشي قابل بررسي است. آيروني در شعر احمد شاملو، نه به عنوان يك تشخّص سبكي، بلكه به عنوان بخشي از موارد زيباشناختي شعر قابل توجه است. پنهان كاري هاي راوي در برخي اشعار روايي شاملو، منشأ پيدايش آيروني نمايشي در شعر اوست. اين رويكرد، باعث ايجاد نوعي فاصله ميان آگاهي نويسنده يا راوي اشعار، با خواننده مي شود؛ كه با تعاريف موجود از آيروني نمايشي تطابق دارد. در اين جستار برآنيم تا با پرداختن به انواع آيروني نمايشي ( ناگهاني و غير ناگهاني)، در اشعار شاملو، برخي از زواياي پنهان آثار او را واكاوي نموده و ضمن تبيين مفهوم آيروني در شعر و بيان تمايز ميان اين صنعت ادبي با ايهام و كنايه و ديگر گونه هاي بيان دو پهلو، به نوعي مرزبندي ميان آيروني و ساير صنايع ادبي دست يابيم.