رضايت شغلي كاردرمانگران شهر اهواز و ارتباط آن با شاخص بالقوه انگيزش

مقدمه و اهداف افزايش بهره­وري و دلبستگي به كار از عوامل مهم در رضايت شغلي مي­باشد كه با طراحي مناسب شغل محقق مي­شود. مطالعه حاضر با هدف تعيين توان بالقوه انگيزشي بر اساس شاخص بالقوه انگيزش در بين كاردرمانگران شهر اهواز و ارتباط آن با ميزان رضايت شغلي انجام شد. مواد و روش­ها در مطالعه مقطعي حاضر تمامي كاردرمانگران شهر اهواز شركت نمودند. توان بالقوه انگيزشي و رضايت شغلي كاردرمانگران با استفاده از پرسش­نامه طراحي شغل و پرسش­نامه رضايت شغلي بررسي شد. يافته­ ها بيش از 85 درصد از شركت­كنندگان در مطالعه حاضر رضايت شغلي متوسط و بالا داشتند. ميانگين توان بالقوه انگيزشي در سطح متوسط به­دست آمد (62/43±85/142). يافته­هاي آماري عدم ارتباط معنادار بين دو متغيير توان بالقوه انگيزشي و رضايت شغلي را نشان داد (97/0=P value و 01/0=r). بين متغيرهاي دموگرافيك و توان بالقوه انگيزشي و رضايت شغلي ارتباط معنادار وجود نداشت (05/0P value>). نتيجه ­گيري كاردرمانگران شهر اهواز رضايت شغلي مناسبي را گزارش نمودند. همچنين توان بالقوه انگيزش در بين آنها در حد متوسط گزارش شد. اين نتيجه مي­تواند بيانگر شرايط مطلوب كاري و ويژگي­هاي شغلي مناسب كاردرمانگران در شهر اهواز باشد.