وحدت راوي ها در رمان منِ او و خلق مضمون عرفاني (با تكيه بر مؤلفه هاي پسامدرن)

دربارة پست مدرنيسم نميتوان تعريف جامع و مشخّصي ارائه داد. اما با تمام اختلاف نظرها در اين زمينه، ويژگي هاي مشتركي هست كه بر اساس آنها، ميتوان اثر پست مدرن نوشتة رضا اميرخاني از « منِ او » را از غيرِ آن تا حدي شناسايي و مرزبندي كرد. رمان رمانهاي برجستة فارسي است كه شگردهاي روايي پيچيده و منحصر به فردي دارد. از ويژگيهاي اين رمان، حضور پررنگ و برجستة مؤلّفه هاي پستمدرن است. شناخت و بررسي اين مؤلّفه ها به درك بهتر و خوانش دقيقتر داستان كمك ميكند. همچنين، سبب ميشود كه لايه هاي پنهان متن آشكار شوند. در اين مقاله به روش توصيفي - تحليلي و با از رضا اميرخاني از منظر پسامدرن و « منِ او » استفاده از مطالعة كتابخانهاي به بررسي رمان اصول حاكم بر آن پرداخته شده است تا نشان داده شود كه در نهايت اين اصول در خدمت كدام معنا، مضمون و يا هدفي به خدمت گرفته شده اند. نتايج حاكي از آن است كه استفاده از شگردهاي فراداستان، بينامتنيت، پايان چندگانه، تداخل سبكهاي ادبي و فرم بديع و نو از مؤلّفه هاي پست مدرن در اين اثر ادبي است كه تمام اين موارد در نهايت با اتّحاد برقرار كردن بين راوي ها در سطوح مختلف، معنا و مضموني عرفاني خلق كرده اند.راوي، در اين داستان بسيار پيچيده است. درواقع، ميتوان گفت كه داستان منِ او، داستان شخصيت يك راوي پست مدرن است كه مرز ميان سنّت و مدرنيته و گذشته و حال را برداشته است و تمام هستي ها و باورها را به رسميت ميشناسد.