ادبيات پايداري در ايران بازشناسي مؤلّفه ها، فرصتها و چالشها

با آنكه ريشه هاي ادبيات پايداري در ايران به پيش از اسلام بازمي گردد، آثار توليد شده در اين زمينه در دوران معاصر؛ از نظر كثرت، كيفيت و اقبال مخاطبان، قابل مقايسه با ادوار پيشين نيست. از اي ن رو ضرورت دارد ادبيات پايداري به عنوان بخش مهمي از ادبيات امروز ايران بررسي شده، مؤلّفه ها، فرصت ها و چالش هاي پيش روي آن بازشناسي شود. لذا اين پژوهش ضمن واكاوي مؤلّفه ها و ارائة تعريفي جامع و مانع از ادبيات پايداري و طبقه بندي انواع مختلف و متفاوت آن، م يكوشد مهم ترين فرصت ها و چالش هاي اين شاخه از ادبيات در ايران را، با استفاده از روش توصيفي-تحليلي مورد بازشناسي، بررسي و تحليل قرار دهد. بر اساس يافته هاي اين تحقيق، مؤلّفة اصلي ادبيات پايداري به منزلة هر نوع « تاب آوري در برابر » يا « ستيز با » يك مقولة ماهيتاً مضموني توجه به عنصر اعمال قدرت نامشروع؛ لوازم و عوارض آن است. مهم ترين چالش هاي ادبيات پايداري نيز، تشتّت در تعريف، فقدان نظريه پردازي، شعاري، سفارشي و دولتي شدن و مهم ترين فرصت هاي آن، هم سويي بدنة اصلي ادبيات پايداري با گفتمان انقلاب و سياست هاي كلان نظام، حمايت هاي مادي و معنوي نهادهاي حاكميتي، برخورداري از پشتوانه هاي فرهنگي چندين هزارساله؛ اعم از اساطير، تاريخ پر از جنگ و استبداد و همچنين مذهب انقلابي تشيع است.