هم دلي دستياران رشته‌هاي مختلف پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در برخورد با بيمار

مقاله‌اي تحت عنوان " هم دلي دستياران رشته‌هاي مختلف پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در برخورد با بيمار " در مجله ايراني آموزش در علوم پزشكي /1395/16(1) منتشر شده است. مقاله داراي نقاط قوت بسياري است از جمله روش نمونه‌گيري كه به صورت سرشماري انجام شده است و نتايج را تاحد زيادي معتبر و قابل تعميم مي‌نمايد. ابزار مورد كاربرد در پژوهش و اين كه به يكي از موضوعات مهم و اخلاق حرفه‌اي در علوم پزشكي پرداخته است؛ اما در اين مقاله به چند نكته مهم بايد توجه شود. با توجه به اين كه آزمون من ويتني يك آزمون ناپارامتري است كه به بررسي تفاوت بين دو گروه مستقل در خصوص يك متغير داراي داده‌هاي رتبه‌اي و ترتيبي مي‌پردازد، آيا كاربرد آن براي بررسي ارتباط جنسيت (صفت اسمي كيفي) و نمره ه‌مدلي (متغير كمي فاصله‌اي) صحيح است(1و2) و از طرفي در متن مقاله اشاره‌اي به بررسي داده‌ها از لحاظ نرمال بودن يا نبودن نشده است. در قسمت نتيجه‌گيري از چكيده و همچنين متن مقاله نيز دو نتيجه‌گيري توجه را به خود جلب مي‌كند كه شايد بتوان گفت فهم آن براي خواننده دشوار باشد.1 - "با توجه به ارتباط معنادار هم دلي با رشته تحصيلي دستياران، مي‌توان گفت هم دلي تحت تأثير فضاي آموزش باليني در گروه‌ها قرار مي‌گيرد و يك موضوع قابل آموزش به دانشجويان است." چنين نتيجه‌گيري بر چه مبنايي صورت گرفته است؟ 2- "نتايج پژوهش از اين نظريه حمايت مي‌كند كه هم دلي ويژگي شخصيتي است كه در كودكي شكل مي‌گيرد و به تكامل مي‌رسد و بيش‌تر از آن كه با تجربه‌هاي شخصي دوران بزرگسالي فرد در ارتباط باشد، با تجربه‌هاي كودكي و آموزه‌هاي آن زمان مرتبط است." دو مسأله در اينجا مطرح است اول اين كه اين بيان با نتيجه‌گيري هم‌خواني چنداني ندارد. دوم اين كه شايد در نگاه يك خواننده چنين نتيجه‌گيري براساس نتايج اين پژوهش اغراق‌آميز و نامناسب باشدو اين كه با يك آناليز توصيفي نمي توان به چنين نتيجه‌گيري كلي دست يافت(3).