واكاوي مفهوم كارناواليسم در آراي باختين و بررسي امكان مقاومت در زبان عاميانه

هدف اين پژوهش، واكاوي امر كارناوالي در فرهنگ عاميانه و بررسي امكان مقاومت در برابر قدرت سياسي مسلط و تك‌صداست. پارادايم غالب در ساحت انديشه‌ورزي دوران جديد، زبان را ابزار جديد فهم جهان معرفي مي‌كند و آن را موقعيت‌مند و برآيند بافتار اجتماعي‌اش مي‌داند و صداها بيانگر منافع، علائق و ايدئولوژي‌هاي متفاوت‌اند و در نتيجه، زبان حوزه‌ي منازعات سياسياجتماعي تلقي مي‌شود. بنا به راي باختين، دو گفتمان عمده در جامعه وجود دارد: گفتمان جدي و رسمي و گفتمان غيررسمي و خنده. گفتمان نخست غالباً دلالت بر دستگاه حكومت و نهادهاي قدرت دارد كه عبوس و صامت تلقي مي‌شوند و گفتمان دوم نيز بر زندگي روزمره، زبان و ادبيات عاميانه. باختين كارناوال را بهترين محل نمود و شكل‌گيري مقاومت و تحقق چندصدايي مي‌داند. محقق در اين پژوهش كوشيده است به دنبال رديابي و واكاوي عناصر كارناواليته، از جمله مهم‌ترين مولفه‌ي آن، يعني «چندصدايي»، با تبييني جامعه‌شناختي، مسئله‌ي شكل‌گيري مقاومت در زبان عاميانه را ارزيابي كند. بنا به راي باختين، ميان بروز چندصدايي (پلوراليسم آوايي) در وضعيت استبدادي و وجود طنز در زبان عاميانه رابطه ي ايجابي وجود دارد. اين پژوهش وجود چنين رابطه‌اي را تحقق امكان مقاومت در زبان عاميانه مي‌داند.