هويت و منافع روسيه در منطقه‌گرايي اوراسيايي

RUSSIA'S IDENTITY an‎d INTERESTS IN THE EURASIAN REGIONALISM

گفتمان‌هاي هويتي روسيه با فروپاشي اتحاد شوروي، در اطراف مرزهاي اين كشور با منطقه‌اي متشكل از دولت‌ها و مرزهاي سرزميني روبه‌رو شدند كه پيش از اين در قالب يك «ما» تعريف مي‌شدند و اكنون بايد به‌عنوان «آنها» باز تعريف شده و جايگاه آنها در پيوستار «خود- ديگري» روسيه مشخص مي‌شد. اين گفتمان‌ها در بازتعريف خود، بر دامنه‌اي از برداشت‌هاي مختلف از تداوم «ما بودگي» در دوران پساشوروي تا «دگرپنداري» و «غيريت‌سازي» از منطقۀ اوراسيا تأكيد كرده‌اند. بسته به يكسان‌انگاري يا دگرپنداري هويتي، منطقه‌گرايي اوراسيايي در كلان‌گفتمان‌هاي هويتي روسيه (غرب‌گرايي، دولت‌گرايي و اوراسياگرايي) بازنمايي‌هاي متفاوتي پيدا كرده و در نتيجه ترجيحات روسيه در اين فرايند با چرخش‌هاي فروگذارانه و تأكيدگذارانه همراه شده است. اين پژوهش در راستاي علت‌يابي افت‌وخيزهاي مشاركت روسيه در منطقه‌گرايي اوراسيايي، با كاربست نظريۀ «منطقه‌گرايي سازه‌انگارانه انتقادي»، بر اين فرض تأكيد دارد كه «مناظره‌هاي هويتي در گفتمان‌هاي سياست خارجي روسيه، علت چرخش‌هاي فروگذارانه و تأكيدگذارانۀ اين كشور در ترجيح مشاركت در منطقه‌گرايي اوراسيايي بوده است».

Russian identity discourses, after the collapse of the Soviet Union, have faced a region consisting of states and territorial boundaries around the border of Russia that were previously defined in the form of a “we”, and now those states must be redefined as “they” and their place would have also been determined in the Russian continuum of “other-self”. These discourses in the self-redefinition have emphasized on a range of different perceptions, from the continuation of “unity in the form of we” in the post-Soviet era to “Otherness” and “alienation” in the Eurasian region. Depending on the identical consideration or different consideration of identity, Eurasian regionalism have different representations in Russian macro-discourses of identity (westernism, statism and Eurasianism) and thus the preferences of Russia in this process is accompanied with neglectful and emphatic turnings. This Research is trying to find the reasons for volatilities of Russian participation in the Eurasian regionalism, by applying the theory of “critical constructivist regionalism”, while emphasizing on the assumption that “identity debates in Russian foreign policy discourses have been the reason for neglectful and emphatic turnings in the preference of participation in the Eurasian regionalism.”