تقارن در راه رفتن و روش هاي ارزيابي آن: مطالعه مروري

مقدمه و اهداف به دليل اينكه راه رفتن اصلي‌ترين عمل انسان براي جابجايي است، درك پيچيدگي‌ها و زواياي مختلف آن همواره مورد توجه بوده است. يكي از مسائل مورد توجه در اين زمينه بحث تقارن راه رفتن است. بر اين اساس هدف از مطالعه مروري حاضر بررسي مفهوم تقارن در راه رفتن و روش­هاي ارزيابي آن بوده است. مواد و روش­ها با جستجوي مقالاتي كه از سال 2000 تا 2015 در زمينه تقارن راه رفتن در بانك­هاي اطلاعاتي معتبر منتشر شده بود، بر اساس معيارهاي تحقيق تعداد 71 به عنوان مقالات نهايي براي مطالعه مروري حاضر انتخاب شدند. يافته­ها مروري بر مطالعات انجام گرفته نشان مي‌دهد كه در حالت كلي راه رفتن در افراد سالم و داراي ناهنجاري­هاي مختلف از ديدگاه كينماتيكي و كينتيكي نامتقارن است و اين مساله به جز مطالعاتي محدود در مورد تمامي پارامترهاي كينماتيكي و كينتيكي اندازه­گيري شده برقرار است. همچنين در حالت كلي مي­توان روش­هاي ارزيابي تقارن راه رفتن را به شاخص­هاي تقارني و روش‌هاي آماري تقسيم­بندي كرد. در اين شرايط شاخص­هاي تقارني علي­رغم سادگي بكارگيري، به دليل اندازه‌گيري‌هاي تك­متغيري نمي‌توانند به خوبي نمايانگر پيچيدگي فضايي-زماني چرخه راه رفتن باشند. همچنين محدوديت اصلي استفاده از روش‌هاي آماري ناتواني در ارائه يك مقدار كمّي است. در اين شرايط براي هر دوي اين روش‌ها داده­هاي نرمال و هنجار در دسترس نيست. نتيجه­گيري با توجه به نامتقارن بودن رفتار اندام­هاي تحتاني هنگام راه رفتن در افراد سالم كه بيشتر به دليل تفاوت وظايف عملكردي آنها در زمينه پيشروي و كنترل بروز مي‌كند، فرض دستيابي به تقارن كامل پس از توانبخشي و مداخله صحيح به نظر نمي‌رسد. در اين حالت انجام مطالعات تكميلي به منظور دستيابي به دامنه طبيعي عدم تقارن راه رفتن براي آزمودني‌هاي مختلف و علل بنيادي تأثيرگذار بر تقارن راه رفتن ضروري است.