معركه گيران در فرهنگ عامه به روايت شهرآشوب سيداي نسفي

فاقد عنوان و چكيده لاتين

معركه­ گيري از ديرباز در ايران رواج و رونق داشته­ است. برخي افراد با زبان­ آوري به جلب مخاطب مي ­پرداختند يا با زور بازو در معابر عمومي كشتي مي­ گرفتند و پنجه درمي ­افكندند. البته كساني نيز بوده ­اند كه با هنر خود و اسبابي كه به فراخور آن مهيا مي ­كردند به نمايش و سرگرمي عامه مي­ پرداختند و هركدام به طريقي امرار معاش مي­ كردند. در مقاله حاضر معركه ­گيران را در شعر سيداي نسفي، شاعر فارسي­ گوي ماوراءالنهر در قرن 17 ميلادي، بررسي كرده ­ايم. نتيجه ­اي كه از مطالعه شعر و زندگي اين شاعر و روزگار سخت و پر از مناقشه او مي­ گيريم آن است كه نگاه او به طبقات عامه و مشاغلي نظير معركه­ گيري، نه نگاه يك روايت گر، بلكه نگاه منتقدي اجتماعي­ است و نسفي از شعرش براي برجسته­ كردن طبقات مظلوم و ستم ديده استفاده كرده­ است. مشاغلي كه عمدتا به ابزار گران و مكان ويژه­ اي نياز نداشته و در آن روزگار تنها جلب نظر مخاطب و سرگرم كردن او، پناه و اميدشان بوده است. بنابراين، شعر شهري او نمونه بسيار خوبي است براي انتقال و معرفي فرهنگ عامه از روزگاري كهن.