انعكاس انديشه خيام در آثار سعدي

انديشه شك و بدبيني،غنيمت شمردن فرصت و عشرت جويي،تذكر مرگ و تاسف بر ناپايداري زندگاني و بي اعتباري روزگار،از اصول معاني اي است كه خيام در رباعيات خود به شيوه هاي گوناگون پرورده است.البته اين تفكر و تذكرها با او آغاز نشده و جزو كهن ترين تامل هاي بشري است.در ادب فارسي نيز از رودكي تا فردوسي و از فردوسي تا سعدي و حافظ،هيچ سخنور مهمي نيست كه از آن سخن نگفته باشد. در اين مقاله،ضمن بيان رگه هايي از انديشه هاي خيامي در آثار سخن سرايان پيش و پس از خيام،تاپير آشكار آن برآثار سعدي در چهار بخش نقد و بررسي شده است.