اثر بخشي گروه درماني شناختي به روش مايكل فري در بهبود اضطراب و افسردگي زندانيان

مقدمه: شيوع اختلالات رواني بين زندانيان، سه تا چهار برابر جامعه عادي است و در ايران، شيوع اين اختلالات در جامعه عادي 25 تا 30 درصد و در زندان هاي كشور بين 52 تا5/87 درصد است. مطالعه حاضر به بررسي تاثير گروه درماني شناختي به روش مايكل فري بر كاهش علايم اضطراب و افسردگي در زندانيان مي پردازد. مواد و روش: اين پژوهش از نوع نيمه تجربي همراه با پيش آزمون و پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه زندانيان مرد بودند كه در زندان محبوس بودند. از بين زندانيان مذكور 30 نفر كه داراي نمرات اضطراب و افسردگي متوسط و شديد بودند انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). داده ها با استفاده از پرسشنامه افسردگي بك و اضطراب بك در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون جمع آوري گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس تك متغيره استفاده شد. يافته ها: يافته ها نشان داد كه نمرات افسردگي در پيش آزمون در دو گروه آزمايش و كنترل به ترتيب عبارت بودند از46/38 و 06/37 و در پس آزمون به ترتيب گروه آزمايش و كنترل 60/17 و 93/36 بود. همچنين ميانگين نمرات اضطراب در پيش آزمون به ترتيب در گروه آزمايش و كنترل 40/41 و 33/40 و در پس آزمون به ترتيب گروه آزمايش و كنترل به ترتيب 17 و 80/38 بود. بعد از آزمون بين دو گروه از نظر ميانگين نمره افسردگي ( 001/0=Pو19/93=F) و اضطراب ( 001/0=Pو11/369=F) تفاوت معني داري وجود داشت. بحث و نتيجه گيري: گروه درماني شناختي موجب بهبود علايم اضطراب و افسردگي در زندانيان مي شود. بنابراين پيشنهاد مي گردد به منظور كاهش علايم اضطراب و افسردگي در زندانيان از گروه درماني شناختي به روش مايكل فري استفاده شود.