بررسي مجموعه «قصه، بازي، شادي» با رويكرد خواننده درون ‌متن

هر نويسنده‌ به هنگام آفرينش يك اثر، مخاطبي فرضي دارد كه به ‌مقتضاي حال و مقام او مي‌نويسد. اين مخاطب كه در اصطلاح نقد ادبي «مخاطب درون‌متن» ناميده مي‌شود، بعدها نظر بسياري از منتقدان را به خود جلب كرد تا اينكه نظريه‌اي با همين عنوان شكل گرفت. پيرو اقبال نظريه‌پردازان به اين رويكرد، ايدن چمبر با مقالۀ تأثيرگذار خود، «مخاطب درون‌متن»، اين مقوله را به ‌طور جدي در ادبيات كودك مطرح كرد. در حقيقت، نقد و تفسير آثار كودكانه با رويكرد مخاطب درون‌متن، مي‌تواند ميزان كودكانه‌ بودن يك اثر را آشكار ‌كند. از آنجا كه مجموعۀ ده ‌جلدي قصه، بازي، شادي مرتضي‌خسرونژاد، از نمونه‌هاي برجستۀ ادبيات داستاني كودكانه است، به‌منظور تبيين جايگاه كودك، مخاطب درون آثار با روش تحليل محتوا مورد بررسي قرار گرفت.با توجه به بررسي انجام‌شده مي‌توان گفت لحن، زبان، ساختار و عناصر طرح ‌شده در اثر و به ‌طور‌ كلي سبك قصه‌ها، حضور كودك خردسالي را در آنها نشان مي‌دهد و پس از عنصر سبك، به‌ ترتيب، زاويۀ ‌ديد، طرفداري و سرانجام شكاف‌هاي گويا در كشاندن كودك به درون متن سهيم هستند.