رابطۀ ديپلماسي دفاعي و سياست خارجي (رهيافت نظري و سازوكار سياست‌گذاري)

ديپلماسي دفاعي مفهومي است در قالب قدرت كه با تكيه بر ظرفيت قدرت سخت و نرم در چارچوب همگرايي سياست خارجي و سياست دفاعي، بازدارندگي را بدون بهره‌گيري از ابزار سخت محقق كرده و زمينه‌ساز ارتقاء اهداف نهفته در سياست دفاعي و نظامي مي­شود؛ به عبارتي ديپلماسي دفاعي كاربرد مسالمت‌جويانه منابع حوزۀ دفاعي براي دستيابي به بروندادهاي مثبت در توسعۀ روابط دوجانبه و چندجانبه با جهان خارج است؛ در اين راستا ديپلماسي دفاعي به‌عنوان عنصر كمكي سياست خارجي سعي مي‌كند تا اهداف عاليه كشور را تأمين كند؛ اين مقاله درصدد است تا در چارچوب رويكرد واقع‌گرايانه از قدرت، رابطۀ دو مفهوم سياست خارجي و ديپلماسي دفاعي ناظر بر قدرت نرم را مورد بررسي قرار داده و نقش ديپلماسي دفاعي در تقويت قدرت دفاعي بازدارنده را تبيين و با بهره‌گيري از شيوۀ توصيفي ـ تحليلي، كاركردهاي ناشي از اين رابطه در عرصۀ روابط بين‌الملل را بر مبناي سه شاخصۀ افزايش "ظرفيت اقدام"، "سازگاري و انطباق" و "كارايي و كار سازي" ترسيم و "مكانيسم سياست سازي" و سياست‌گذاري در عرصۀ ديپلماسي دفاعي را ناظر بر رابطۀ اين دو مفهوم در سياست اعلامي و عملي يك نظام سياسي ارائه دهد