بررسي رابطه كوشك و محوطه در باغ هاي ايراني

study of relationship between pavilon and garden in persian gardens

از آنجا كه باغ آميزه اي اسث از توده ي معماري و فضاي سبزي (محوطه) كه آن را در برگرفته استء لذا چگونگي استقرار توده‌اي معماري | كوشك) نقش ويژه‌ اي در كيفيت معماري باغ دارد.در اين ميان گرچه بخش عمده‌اي از باغ به فضاي باز اختصاص يافتهءاما كوشك - حتي در سطحي اندك- كانون بصري و عملكردي باغ است.اين ثوشتار باغ‌ها را بر اساس فرم ومحل استقرار كوشك به چهار گروه شامل باغ هايي با كوشكي منفرد در مر كز باغ هايي با كوشكي در 1/3 انتهايي باغ، باغ‌هايي با چند حباط پا فضاي تفكيك شده‌ و باغ هايي كه بيش از يك كوشك دارند؛ تقسيم كرده» سپس به قباس آنها از چهار منظر مي پردازد: چگونگي پيوند كوشك با زمينه» تجر به تاظر و بعد زمان؛اجزاء و سازماندهي, قضا و نيروهاي بصري. اين مقايسه نشان مي‌ دهد هر گوته تغيير در قرم تعداد با محل استقرار كوشك, بر وجوه كيفي باغ اثر مي گذارد و امكان طرح اين فرضيه را كه كوشك عاملي مهم در تبيين و تعيين كيفيت معماري باغ و ساختار آن است؛ به ما مي‌دهد.