مسائل گسترش تئاتر غربي در ايران

problems in the developmental of western theatre in iran

در حوزه جغرافيايي-فرهنگي ايران،شكل هاي گوناگوني از هنر نمايش پديد آمده كه بعضي از آنها داراي سابقه چند صد ساله اند.ليكن،ايرانيان از حدود يكصد و سي سال پيش با تئاتر غرب،شگردها و شيوه هاي نمايشي آن،آشنا شده اند.اين شكل ها در طول زمان گسترش يافته،شكل هاي جديدي از هنر نمايش را در ايران به وجود آورده و در آنها از سازگان(form)و درو نمايه(Content)تئاتر غرب عمدتا استفاده شده است.شكل هاي گوناگوني از هنر نمايش در ايران پيش از ورود تئاتر غربي وجود داشته كه مهمترين آنها،نمايش حزن انگيز تعزيه و نمايش خنده آور تخت حوضي بوده اند.اين دو شكل از نمايش بسيار مورد توجه مردم بوده اند و اقشار مختلف جامعه از آنها استقبال مي كرده اند.تئاتر غربي در ايران با ترجمه گزيده اي از نمايشنامه هاي غربي به زبان فارسي و نمايش آنها در پايتخت و شهرهاي بزرگ ايران آغاز شد و به تدريج به سبب آشنايي افزون شونده ايرانيان با فرهنگ غرب،مخاطبان بيشتري يافت.تئاتر غربي،به سه شكل ترجمه اي،تصنيفي و تركيبي در ايران ظاهر شده است،از بدو ورود به ايران با مشكلاتي چندگانه مواجه شد كه توسعه آن را،به ويژه ميان مخاطبان عام و قشرهايي از جامعه،محدود ساختند.سه مانع بزرگ توسعه تئاتر غرب در ايران،پس از گذشت چندين دهه،تا پيروزي انقلاب اسلامي در سال 1357 و پايان دوره تاريخي اين پژوهش،وجود داشته است:1)بي علاقگي توده هاي مردم،به ويژه درس ناخواندگان،2)باورهاي آييني،اعتقادي3)نبود سازمان ها و تشكيلات آموزشي.