تفكر دوگانه و مفاهيم فضا در تئورى و عمل

مفهوم فضا در تئورى و عمل در رشتة معمارى و ديگر رشته هاى طراحى محيط هميشه تحت تأثير مفاهيم شكل گرفته و برآمده از انديشة فلسفى و اجتماعى و به اصطلاح مفهوم سازى هاى آن ها بوده است و رشته هاى طراحى محيط همواره وام گيرندة ايده ها و مفاهيم فضايى از فلاسفه و نظريه پردازان علوم مختلف بوده اند و بر آن ها نيز اثر داشته اند. در طول تاريخ اشكال مختلف تفكر و ادراك دو گانه و به روايتى دوانگارى در خصوص فضا به شكل مفاهيم دوگانه اى بر تئورى و عمل معمارى تأثير گذاشته است. در اين مقاله با مطرح كردن برخى از اين تقابل ها نتيجه گيرى مى شود كه تلقى ها و تعابير دو گانه از مفهوم فضا در معمارى ناشى از تعابيرى است كه دلالت بر فضايى مطلق و انتزاعى و صرفاً كالبدى، به منظور ايجاد محصوريت، دارد. در حالى كه فضا خود مفهومى پيچيده و حاصل نسبت ها و ارتباطات و فرايندهاى گوناگون و چندگانگى هاى در هم تنيده و دائماً در حال دگرگونى است و دائماً نياز به بازنگرى از ديدگاهى جامع و چندگانه و بين رشته اى دارد.