سنجش چرايى دلبستگى مخاطبان به برخى مناظر و عوامل شكل دهندة آن

اين نوشتار جستارى براى كشف چرايى تأثير ژرف و ماندگار برخى مناظر بر مخاطبان است ، مناظرى كه نوعى حس دلبستگى و حس پايدار و گرايش به بازگشت به آن ها شكل مى گيرد و « مكان دوستى » بسترى براى آرامش و خودشكوفايى انسان مى گردند. بر پاية پويايى رابطة انسان منظر، حس دلبستگى شكل گرفته را مى توان گفتگويى دوسويه دانست؛ از يك سو، انسان و نيازها و خواست هاى او از منظر، از ديگر سوى، منظر با قابليت ها، كيفيت ها و توان پاسخ گويى و آنچه با خود به ارمغان دارد. اين نوشتار به صورت هم زمان وام دار بهره جستن از نظريه ها و جستجوهاى انديشمندان در حوزة معمارى منظر، معمارى، و طراحى شهرى از دريچة روان شناسى، جامعه شناسى و فلسفه از يك سو، و بررسى مصداق هاى همخوان با نگرش در اين پژوهش و گمانه زنى به انديشة مخاطبان اصلى مناظر (مردم) از سويى ديگر است. با مدد جستن از آراى انديشمندان و نتايج سنجش آراى افراد جامعة آمارى 160 نفرى پژوهش، كندوكاوى در شناخت مناظر و چرايى حس دلبستگى مخاطبان بدان ها و عوامل شكل دهندة اين حس پى گيرى مى شود. و در واپسين گام، نتايج حاصل به گونه اى كيفى و به كمك مدل « مكان پايدار » تبيين مى گردد.