راهكارهاي طراحانه تحقق پايداري اجتماعي در مسكن گروه كم درآمد در شهر تهران

فاقد عنوان و چكيده لاتين

اگرچه پاسخ گويي به محدوديت هاي اقتصادي اولويت نخست پروژه هاي ساخت مسكن گروه كم درآمد شهري است، ليكن مشخصات فرهنگي خاص چنين مساكني ضرورت توجه به ابعاد اجتماعي، انساني و فرهنگي شان را دوچندان مي كند، مسئله اي كه در غالب تجارب پيشين مغفول مانده است. اين نوشتار با تدقيق در پايداري اجتماعي به عنوان شاخه اي از دانش پايداري در پي يافتن راهكارهاي طراحانه ملموسي است كه قابل استفاده در طراحي مسكن اجتماعي حمايتي بوده و منجر به ارتقاء كيفيات اجتماعي اين خانه ها شوند. نوع تحقيق از نظر روش تجزيه و تحليل اطلاعات از نوع تحقيق "كيفي" است و در مقام روش جمع آوري اطلاعات از نوع "پيمايشي" به روش مصاحبه بسته با جامعه آماري هدفدار (متخصصين امر) مي باشد. در نهايت از آزمون آماري فريدمن به منظور تحليل يافته ها استفاده شد. يافته ها نشان مي دهند كه راهكار "طراحي عرصه هاي جمعي چندمنظوره در فضاي عمومي " در بعد تعامل اجتماعي و راهكار "طراحي اقليمي" در بعد رفاه اجتماعي، داراي بيشترين اهميت در جهت كسب پايداري اجتماعي در برنامه هاي مسكن اجتماعي در بستر شهر تهران مي باشند.