سلسله گزارش هايي از آثار اهل سنت در نقد افكار وهابيت (4) : گزارشي از كتاب مصباح الأنام و جلاء‌ الظلام

از ديگر خرافات و هذيان‌هاي ابن‌عبدالوهاب، انكار شعر بويصري است؛ به اين دليل كه اين دعا براي غير خدا و شرك اكبر است و حال آنكه نميداند كه اين نداست و ندا غير از دعاست؛ زيرا طلب مخلوق از مخلوق، نه در شرع و نه در عرف دعا محسوب نمي‌شود؛ چون دعا عرض حاجت‌هاي خاص با نوعي تضرع است كه فقط به درگاه بي‌نياز انجام مي‌گيرد، و الا درخواست مردم از يكديگر كه گاه با تضرع و تذلل نيز همراه است، مثل درخواست متهم از قاضي، هيچ‌گاه دعا محسوب نميشود و اگر در كتاب «القناع» حنابله آمده: «من جعل بينه و بين الله وسائط يدعوهم و يتوكل عليهم و يسالهم فإنه يكفر إجماعا»، علامه عبدالوهاب مصري در توضيح آن فرموده: مراد از اين عبارت اين است كه اگر «وسيله» را به عنوان «اله» قرار دهد و او را معطي و فاعل بداند و نزد او دعا كند، او كافر است اجماعا؛ زيرا دعا و توكل عبادت‌‌اند و اگر كسي براي غير خدا انجام دهد، كافر است و اگر ندا عبادت بود، پس تمام مناديان غير خدا كافر بودند، حال آنكه هيچ‌كس اين سخن را قبول ندارد و در حديث مشهور آمده: پيامبر به نابينا ياد داد كه به رسول خدا متوسل شود و بگويد: «يا محمد إني أتوجه بك إلي ربك في حاجتي لتقضي»."