بررسي تأثير كاربامازپين در تسكين درد زانوي ناشي از استئوآرتريت و مقايسه اثر آن با ديكلوفناك سديم

زمينه و هدف: استئوآرتريت شايع‌ترين بيماري مفصلي انسان است. متأسفانه عدم كنترل كافي درد، عوارض و يا عدم تحمل بيمار، استفاده از داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي را در درمان، به ويژه در افراد مسن محدود مي‌كند. در اين بررسي، اثرات ضد درد كاربامازپين با ديكلوفناك و پلاسبو در تسكين درد استئوآرتريت زانو مورد مقايسه قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: مطالعه به روش كارآزمايي باليني تصادفي دوسوكور، به مدت دوازده ماه بر روي 60 نفر انجام گرفت. پس از تشخيص بيماري توسط پزشك متخصص، بيماران در يكي از سه گروه درمان با كاربامازپين، ديكلوفناك و يا پلاسبو قرار گرفتند. بعد از دو هفته، ميزان بهبودي درد توسط Visual Analogue scale اندازه‌گيري شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون آماري مجذور كاي استفاده گرديد. يافته‌ها: در گروه تحت درمان با كاربامازپين، ميزان درد قبل و بعد از درمان از نظر آماري اختلاف معني‌دار داشت (05/0> p ). در گروه ديكلوفناك، نيز اين اختلاف معني‌دار بود (05/0> p ). در حالي كه در گروه پلاسبو، اين اختلاف از نظر آماري معني‌دار نبود. در مقايسه اثر كاربامازپين با ديكلوفناك، شدت درد تقريباً به يك نسبت كاهش يافته بود و اختلاف معني‌دار نبود. نتيجه‌گيري: كاربامازپين حداقل به اندازه يك داروي ضدالتهابي غيراستروئيدي مي‌تواند در كاهش درد مفصلي بيماران با استئوآرتريت مفصل زانو مفيد باشد و در مواردي كه عدم تحمل يا تأثير و يا عارضه نسبت به آنها وجود دارد، جانشين مناسبي است.