تأثير پيچيدگي نحوي بر ميزان نارواني گفتار كودكان لكنتي و غيرلكنتي فارسي زبان در گفتار خودانگيخته

Effects of the syntactic complexity on the amount of speech dysfluency of stuttering and nonstuttering Persian-speaker children in conversational speech

سابقه و هدف: پژوهش‌هاي متعددي به بررسي ارتباط لكنت با عوامل زبان‌شناختي مختلف پرداخته‌اند. هدف از اين پژوهش، تعيين و مقايسه تأثير پيچيدگي نحوي بر ميزان نارواني گفتار كودكان لكنتي و غيرلكنتي فارسي زبان در سطح گفتار خودانگيخته مي‌باشد. نتايج حاصله مي‌توانند جهت شناخت بيش‌تر ماهيت لكنت و نيز يافتن شيوه‌هاي مناسب‌تر براي درمان آن كاربرد داشته باشند. مواد و روش‌ها: اين مطالعه، يك مطالعه‌ي توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي مي‌باشد. 10 كودك لكنتي و 10 كودك غيرلكنتي تك‌زبانه و فارسي زبان 6-4 ساله كه از لحاظ سن و جنس با هم‌ديگر مطابقت داشتند، مورد مطالعه قرار گرفتند. در اين پژوهش، ابتدا نمونه‌اي 30 دقيقه‌اي از گفتار خودانگيخته كودك تهيه شد و سپس گفته‌هاي هر كودك از لحاظ ميزان نارواني و پيچيدگي نحوي مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات، با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: در هر دو گروه كودكان لكنتي و غيرلكنتي بين جملات ساده و پيچيده تفاوت معناداري از لحاظ ميزان نارواني وجود داشت (05/0>p). نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه در سطح گفتار خودانگيخته، كودكان لكنتي و غيرلكنتي با افزايش پيچيدگي نحوي دچار ميزان نارواني بيش‌تري مي‌شدند و نيز كودكان لكنتي با افزايش پيچيدگي نحوي، ميزان نارواني بيش‌تري را نسبت به كودكان غيرلكنتي نشان مي‌دهند.

Introduction: Many researches have dealt with the relationship between stuttering and different linguistic factors. This study investigates the effect of syntactic complexity on the amount of speech dysfluency in stuttering Persian-speaking children, and comparing them with the non-stuttering ones. The obtained results can pave the way to obtain a better knowledge of the nature of stuttering, as well as finding more suitable ways in the process of its treatment. Materials and Methods: The participants were 10 stuttering and 10 non-stuttering Persian-speaking and monolingual children in the age range of 4-6 which were matched by age and gender. First 30 minutes sample of child's spontaneous speech was provided and then utterances of each child studied for the amount of dysfluency and syntactic complexity. Results: In both groups of stuttering and non-stuttering children, there was a significant difference for the amount of dysfluency between simple and complex sentences. Conclusion: The results of this study show that by increase of syntactic complexity at the spontaneous speech level, stuttering and non-stuttering children had more dysfluency amount. Also, by increase of syntactic complexity, stuttering children had more dysfluency amount than non-stuttering children.