نقش عوامل زيست محيطي بر شكل گيري استقرارهاي عيلامي منطقه ميان كوه اردل با استفاده از GIS

بدون عنوان

بخش ميان كوه شهرستان اردل به سبب دارا بودن كوه هاي مرتفع ، دره هاي عميق و دشت هاي ميان كوهي كوچك و با دارا بودن قابليت استقرار و ايجاد مسيرهاي كوچ عشاير توانسته است توجه كوچروان و يكجانشينان را به خود جلب نمايد. بنابر اهميت دوره عيلامي در اين منطقه و كم شناخته بودن اين دوره در مناطق كوهستاني شرق خوزستان ، شناخت الگوي استقرار و تاثيري كه محيط بر چگونگي شكل گيري و پراكندگي محوطه هاي اين دوران داشته ضروري است . طي سه فصل بررسي كه در اين منطقه در سال هاي 1387 تا 1390 انجام شد 78 محوطه عيلامي شناسايي گرديد. در اين مقاله برآنيم تا عوامل زيست محيطي و نقش آن ها را در شكل دهي فضاي زيستگاه هاي انساني در دوره عيلامي بررسي و مطالعه نماييم . براي بررسي و ارزيابي تاثير عوامل محيطي بر استقراهاي عيلامي ، آن ها را بر اساس عواملي چون ارتفاع از سطح دريا، شيب ، جهت شيب ، فاصله از رودخانه و فاصله از مسيرهاي ارتباطي در منطقه تحليل آماري كرديم . براي يافتن ارتباط هر محوطه با هر عارضه طبيعي، آن ها را بر اساس نقشه پايه آن عارضه ، به چندين طبقه تقسيم كرده و ميزان هم بستگي محوطه ها را با هر طبقه بدست آورديم . بر اين اساس براي هر يك از عوامل زيست محيطي ، يك نقشه GIS تهيه شد تا با توجه به خروجيهاي اين نقشه ها، به تجزيه و تحليل آماري هر يك از عوامل زيست محيطي و نقش آن ها در شناخت الگوهاي استقراري اين منطقه پرداخته شود. مهم ترين عامل زيست محيطي موثر در شكل گيري استقرارها، فاصله از منابع آبي است . عوامل مهم ديگر فاصله با راه و جهت شيب هستند.