مقايسه اثربخشي برنامه توانمند سازي مبتني بر الگوي چند محوري با نظريه رشدي بر كاهش تعارض متقابل كار- خانواده و نشانگان فرسودگي شغلي؛ (مطالعه موردي : دانشجويان زن شاغل متاهل تحصيلات تكميلي دانشگاه ازاد اسلامي واحد شبستر)

بدون عنوان

هدف پژوهش مقايسه ميزان اثربخشي توانمندسازي مبتني بر الگوي چند محوري با نظريه رشدي بر كاهش تعارض متقابل كار- خانواده و نشانگان فرسودگي شغلي دانشجويان زن شاغل دوره هاي تحصيلات تكميلي دانشگاه آزاد اسلامي واحد شبستر بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با دو گروه آزمايش بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان زن شاغل بودند كه از طريق روش نمونه گيري در دسترس 40 نفر انتخاب، سپس 20 نفر بصورت تصادفي و مساوي در دو گروه آزمايش جايگزين شدند. ابزار اندازه گيري شامل پرسشنامه تعارض كار-خانواده كارلسون و فرسودگي شغلي مسلش بود. نتايج پژوهش نشان داد كه : بين ميزان اثربخشي برنامه توانمند سازي شغلي مبتني بر الگوي چند محوري با نظريه رشدي بر كاهش تعارض متقابل كار- خانواده و كاهش نشانگان فرسودگي شغلي(تحليل رفتگي هيجاني، مسخ شخصيت) و افزايش عملكرد فردي دانشجويان زن شاغل تفاوت معناداري وجود نداشت(P>5%) نتيجه اينكه تعارضات كار- خانواده و فرسودگي شغلي يكي از عمده ترين مشكلات امروزه خانواده ها و سازمانها بالاخص زنان شاغل مي باشد. بنابراين نياز به برنامه هاي توانمندسازي از جمله توانمندسازي بيش ار پيش احساس مي شود خلاصه ماشيني: نتايج پژوهش نشان داد كه : بين ميزان اثربخشي برنامه توانمند سازي شغلي مبتني بر الگوي چند محوري با نظريه رشدي بر كاهش تعارض متقابل كار- خانواده و كاهش نشانگان فرسودگي شغلي(تحليل رفتگي هيجاني، مسخ شخصيت ) و افزايش عملكرد فردي دانشجويان زن شاغل تفاوت معناداري وجود نداشت (005

فاقد چكيده