رابطه بين هوش‌سازماني و عملكرد‌سازماني با ميانجي‌گري خلاقيت (مورد كاوي: دانشگاه تهران)

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه بين هوش‌سازماني و عملكرد‌سازماني با ميانجي‌گري خلاقيت در ميان كاركنان دانشگاه تهران بوده است. روش: روش پژوهش حاضر از نوع توصيفي و همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري اين پژوهش را، شامل كليه كاركنان دانشگاه تهران و روش نمونه گيري از نوع نمونه گيري طبقه اي ساده بوده است. ابزار جمع آوري داده، پرسشنامه هاي هوش‌سازماني كارل آلبرشت، عملكرد‌سازماني هرسي و گلدسميت و پرسشنامه خلاقيت سازماني رندسيپ بوده است كه بين افراد نمونه توزيع و گردآوري شده است. آزمون‌هاي روايي و پايايي با استفاده از نرم‌افزار SPSS v22 انجام گرديد و فرضيه‌هاي اين پژوهش با استفاده از روش مدل‌سازي معادلات ساختاري و با كمك نرم افزار Smart-PLS v2 مورد آزمون قرار گرفتند. يافته: نتايج حاكي از آن است كه ضريب معناداري سه مسير ميان متغيرهاي هوش‌سازماني، خلاقيت و عملكرد‌سازماني (به ترتيب 9.279، 6.382 و 2.218) از 1.96 بيشتر اند كه اين مطلب نشان دهنده اين امر است كه تاثير مستقيم هوش‌سازماني بر عملكرد‌سازماني و همچنين تاثير غيرمستقيم هوش‌سازماني بر عملكرد‌سازماني از طريق متغير ميانجي خلاقيت، در سطح اطمينان 0.95 معنادار بوده و باعث تاييد هر 4 فرضيه پژوهش مي شود. نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه تاثير مستقيم هوش‌سازماني بر عملكرد‌سازماني و همچنين تاثير غيرمستقيم هوش‌سازماني بر عملكرد‌سازماني از طريق متغير ميانجي خلاقيت، در سطح اطمينان 0.95 معنادار بوده و داراي رابطه مثبت معنادار هستند.