روانشناسي محيطي، عرصه مشترك معماري و علوم رفتاري

بدون عنوان

در قرن معاصر موضوع رابطه انسان و محيط و قابليت ترجمه آن به زبان طراحي محيط و معماري، مورد توجه پژوهشگران اين حوزه از دانش بوده است. در اين راستا شناخت انسان و ويژگي هاي محيط زندگي او و چگونگي برقراري رابطه ميان اين دو عامل اهميت دارد. اين مقاله مروري تحليلي بر دانش روانشناسي محيطي، رابطه ي دو سويه بين محيط و انسان و همچنين نظريه ها و مكاتب اين حوزه و تأثير كيفيت محيط ساخته شده بر رفتار و روان انسان داشته است. در اين بررسي مشخص گرديده كه به تكوين رسيده « روانشناسي محيطي » از تعامل دو حوزه علوم رفتاري و معماري، دانش ميان رشته اي و نظريه هاي طراحي بر پايه نيازها و درك انسان از محيط زندگي تدوين گرديده است، لذا مي توان روانشناسي محيطي را عرصه مشترك معماري و علوم رفتاري قلمداد كرد. هدف معماران از پرداختن به اين دانش، تحليل رابطه انسان و محيط و كاربرد آن در طراحي معماري است.

فاقد چكيده