بررسي شاخص‌‌هاي اپيدميولوژيك جراحي‌هاي ارتوگناتيك در بيماران مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي شهر اصفهان طي سال‌هاي 1390 تا 1394

مقدمه: ناهنجاري‌هاي دنداني- صورتي به طور كلي به نقص‌هاي مرتبط با فكين و دندان‌ها نسبت داده مي‌شود. اين ناهنجاري‌ها مي‌تواند در يك فك و يا در هر دو فك وجود داشته باشند. جراحي ارتوگناتيك فرايندي است كه در آن ناهنجاري و مال اكلوژن به وسيله‌ي ارتودنسي و جراحي اسكلت صورت اصلاح مي‌شود. اين فرايند در بعضي از مواقع همراه با جراحي‌هاي بافت نرم نيز صورت مي‌گيرد. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي شاخص‌هاي اپيدميولوژيك و چند ويژگي مرتبط با جراحي ارتوگناتيك و مقايسه‌ي اطلاعات حاصل از بررسي بيماران نيازمند جراحي با ساير كشورها و جوامع بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه، يك مطالعه‌ي توصيفي- مقطعي در بيماران مراجعه‌كننده به يك مركز جراحي فك و صورت در شهر اصفهان بود. اين بيماران در طي سال‌هاي 1390 تا 1394 براي جراحي مراجعه كردند. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه‌ي 22 و آزمون‌هاي 2χ، تي، آناليز واريانس يك‌طرفه در سطح معني‌داري (05/0 p value ≤) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين كلي سن بيماران 9/25 (بازه‌ي سني 16 تا 45 سال)، كه از اين تعداد 7/67 درصد زن و 3/32 درصد مرد (203 زن و 97 مرد) بودند. اكلوژن كلاس III (62 درصد) شايع‌ترين اكلوژن بود و پس از آن كلاس II (7/32 درصد) و كلاس I (3/5 درصد) بود. شايع‌ترين جراحي، جراحي Bimaxillary (3/57 درصد) و پس از آن جراحي(Bilateral sagittal split osteotomy) BSSO (3/21 درصد)،Lefort1 (3/16 درصد) و SARPE (5 درصد) بود. همچنين 7/5 درصد از بيماران، تحت عمل جنيوپلاستي قرار گرفتند. بر روي افراد كلاس III بيشتر جراحي Bimaxillary انجام شد. نتيجه‌گيري: جراحي ارتوگناتيك در بين جوانان و زنان شايع‌تر است. دفورميتي كلاس III، فراوان‌ترين پروفايل صورتي در بيماران خواستار جراحي در منطقه‌ي مورد بررسي مي‌باشد.