ارزيابي نيازهاي لرزه‌اي قاب‌هاي خمشي فولادي با استفاده از روش‌هاي مختلف تحليل استاتيكي غيرخطي

تخمين نيازهاي لرزه‌اي در سطوح عملكردي مختلف نيازمند بررسي‌هاي دقيق و گسترده رفتار غير ارتجاعي سازه است. روش تحليل استاتيكي غيرخطي (بار افزون) يكي از روش‌هاي مهم در طراحي سازه‌ها بر اساس عملكرد مي‌باشد و به همين دليل در سال‌هاي اخير بيشتر موردتوجه قرارگرفته است. الگوي بار ثابت باوجود ورود سازه به ناحيه غير ارتجاعي، يكي از مهم‌ترين محدوديت‌هاي روش‌هاي استاتيكي غيرخطي سنتي مي‌باشد. بنابراين در سال‌هاي اخير روش‌هاي پيشرفته پوش‌آور با اعمال اثر مودهاي بالاتر ارائه‌شده است. در اين پژوهش الگوهاي مختلف بار جانبي در روش پوش‌آور سنتي به همراه روش‌هاي پيشرفته شامل روش تطبيقي بر اساس جابجايي (DAP) و بهنگام شونده با لحاظ كردن اثر اندركنش مودي (APAM)، مورد ارزيابي قرارگرفته و نتايج با تحليل ديناميكي غيرخطي حاصل از 10 شتاب‌نگاشت دور از گسل مقايسه شده است. در كليه روش‌هاي پوش‌آور، تغيير مكان بام سازه تا رسيدن حداكثر دوران گره به 02/0 راديان (معرف حد شكل‌پذيري متوسط بر اساس مبحث 10 مقررات ملي و حد پايين سطح عملكرد آستانه فروريزش آيين‌نامه(SEAOC) افزايش مي‌يابد. نتايج نشان مي‌دهد روش‌هاي سنتي تخمين مناسبي از جابجايي و زاويه دريفت سازه‌هاي بلندمرتبه ارائه نمي‌دهند. بيشترين مقدار اختلاف درمقايسه با روش‌هاي تطبيقي 9/7 درصد مي‌باشد. همچنين در ميان روش‌هاي مختلف، روش پوش‌آور تطبيقي DAP تخمين مناسبي از نيازهاي لرزه‌اي سازه‌ها ارائه مي‌دهد و به‌خوبي اثر مودهاي بالاتر را فرآيند تحليل لحاظ مي‌كند. روش تطبيقي APAM تخمين مناسبي از زاويه دريفت طبقات تحتاني سازه به‌ويژه در سازه‌هاي بلندمرتبه ندارد به نحوي كه بيشترين ميزان اختلاف در مقايسه با روش DAP، 7/3 درصد است.