بررسي عوامل مؤثر بر مشاركت كشاورزان در مديريت منابع آب (موردمطالعه: شهرستان مياندوآب)

بخش كشاورزي بزرگ‌ترين مصرف‌كننده آب در جهان و ايران است. از آنجا كه ايران كشوري با محدوديت منابع آب مي‌باشد، ضروري است براي مديريت بهينه منابع آب برنامه‌ريزي شود. با عنايت به اينكه هرگونه برنامه‌ريزي بدون مشاركت كشاورزان موفقتي نخواهد داشت، اين تحقيق با هدف بررسي عوامل مؤثر بر مشاركت كشاورزان در مديريت منابع آب به روش توصيفي همبستگي انجام شد. ابزار اصلي تحقيق پرسشنامه بود كه روايي آن با استفاده از نظرات اعضاي هيئت‌علمي مرتبط تائيد شد. پايايي ابزار تحقيق با استفاده از پايلوت تست و محاسبه ضريب كرونباخ آلفا (0.77 و 0.83) تأييد گرديد. جامعه آماري تحقيق را كشاورزان بخش مركزي شهرستان مياندوآب تشكيل دادند كه 134 نفر از آنها به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي دومرحله‌اي با انتصاب متناسب با حجم انتخاب شدند. نتايج نشان داد سطح مشاركت كشاورزان در مديريت منابع آب در حد متوسط با ميانگين 3.37 در مقياس5 سطحي ليكرت بود. نتايج حاصل از رگرسيون چند متغيره گام‌به‌گام نشان داد متغيرهاي دانش و آگاهي كشاورزان نسبت به مديريت منابع آب در بخش كشاورزي، ميزان آگاهي كشاورزان از مفاهيم و روش‌هاي مشاركت، شايستگي مسئولين و كاركنان دولتي در اجراي طرح‌هاي آبياري از ديدگاه كشاورزان، نگرش به مشاركت در طرح‌هاي حفاظت از منابع آب، ميزان انسجام اجتماعي و روحيه همگرايي كشاورزان و ميزان استفاده از وام كشاورزي 45.4 درصد از تغييرات متغير ميزان مشاركت در مديريت منابع آب را تبيين كردند.