تعيين نواحي آسيب پذير از كمبود بارش به كمك تحليل منطقه‌اي دوره هاي بدون باران ايستگاه‌هاي سينوپتيك در سراسر ايران

روش تحليل منطقه‌اي به عنوان يكي از مهمترين روشهاي برآورد جريان حداقل براي مطالعه خشكسالي در مناطق فاقد آمار كافي به كار مي رود. در اين تحقيق، تحليل منطقه‌اي خشكسالي بر اساس روزهاي بدون بارندگي با استفاده از داده هاي 67 ايستگاه سينوپتيك با طول دوره آماري مناسب و پراكنش يكنواخت در سطح كشور ايران انجام شد. پس از مرتب كردن بارندگي روزانه، دوره‌هاي بدون بارش تعيين و تعداد روزهاي بدون بارش در هر ايستگاه مشخص شد. ابتدا مناطق همگن هيدرولوژيك مشخص و سپس مناسب‌ترين تابع توزيع آماري در آن مناطق تعيين شد. به منظور تحليل فراواني از برنامه FREQ در محيط MATLAB استفاده شد. حداقل و حداكثر طول دوره آماري بارندگي روزانه به ترتيب با 17 سال داده براي ايستگاه سمنان و 56 سال براي ايستگاه تبريز و چند ايستگاه‌هاي ديگر مي‌باشد. بر اساس نتايج تحليل منطقه اي، كل كشور ايران به 8 منطقه همگن دسته‌بندي شد. نقشه‌هاي مكاني حداكثر دورههاي بدون بارش در دوره بازگشت‌هاي مختلف نشان داد كه دوره‌هاي خشك از شمال به جنوب و از غرب به شرق در كشور طولاني‌تر شده و در كشور سه منطقه مجزا به لحاظ توزيع دوره هاي خشك قابل تميز مي باشد. در مناطق شمالي دوره‌هاي بدون بارش كاهش و دوره‌هاي مرطوب افزايش مي يابد كه نشان دهنده حساسيت پائين اين مناطق به شرايط خشك مي باشد. مناطق جنوبي (به‌خصوص استان‌هاي حاشيه خليج فارس و درياي عمان) و مناطق مركزي نيز حساس ترين مناطق به كاهش روزهاي بارندگي و افزايش دوره هاي بدون بارش در دوره بازگشت هاي مختلف است.