مقايسه آزمايشگاهي ميزان ريزنشت دو ماده White proroot MTA و Root MTA در حفرات انتهاي ريشه دندان

مقدمه: يكي از مهمترين فاكتورها در ارزيابي ميزان موفقيت جراحي هاي انتهاي ريشه، حذف محرك ها و قرار دادن ماده اي با حداقل ريزنشت در حفرات انتهاي ريشه مي باشد. هدف اين پژوهش، مقايسه ميزان ريزنشت White Pro Root MTA (توليد خارج) و Root MTA (توليد داخل) به عنوان مواد مهر و موم كننده حفره هاي انتهاي ريشه دندان مي باشد. مواد و روش ها: كانال هاي 34 دندان تك ريشه و تك كاناله كشيده شده انساني پس از پاكسازي و شكل دهي، پر شد. سپس سه ميلي متر انتهايي ريشه در راستاي عمود بر محور طولي دندان ها قطع گرديد و پس از تهيه كردن حفره انتهاي ريشه، دندان ها به طور تصادفي به دو گروه آزمايشي 15 تايي و دو گروه شاهد تقسيم شدند. در گروه اول آزمايش، حفره انتهايي ريشه با White Pro Root MTA و در گروه دوم، به وسيله Root MTA پر شد و پس از سپري شدن مدت لازم براي سخت شدن مواد و پوشاندن سطح به وسيله دو لايه لاك ناخن، به مدت 48 ساعت در محلول جوهر هندي غوطه ور گرديد. سپس دندان ها در راستاي باكولينگوال به دو نيم شكسته شدند (Split) و ميزان نفوذ رنگ بر روي ماده پركردگي انتهايي ريشه به وسيله استريوميكروسكوپ با بزرگ نمايي 16 خوانده شد. پس از گرفتن ميانگين، از آزمون Mann Whitney U براي آناليز آماري استفاده گرديد. يافته ها: ميانگين نفوذ رنگ در گروه اول 0.61 (mm (Pro Root MTA و در گروه دوم (0.57 mm (Root MTA بود كه اين تفاوت به لحاظ آماري معني دار نبود (p value<0.05). نتيجه گيري: از آن رو كه اختلاف معني داري ميان ريزنشت دو نوع MTA مورد بررسي وجود نداشت، مي توان عنوان كرد كه در شرايط اين پژوهش توانايي مهر و موم كنندگي هر دو نوع MTA يكسان است.