الگوي حضور اجتماعي زنان از منظر جريانات فكري اسلامي

از ديرباز جريانات فكري متفاوتي در ايران حاكم بوده‌اند و هر يك به‌گونه‌اي به زن و حضور اجتماعي او نگريسته‌اند. انقلاب اسلامي ايران در سال 57 شرايطي را فراهم كرد كه منجر به ايجاد نگرش تازه‌اي پيرامون زن شد. هدف اصلي مطالعه حاضر، بررسي و ارزيابي جريانات فكري متفاوتي بوده است كه بعد از انقلاب اسلامي در كنار جريان فكري اصلي انقلاب اسلامي وجود داشته‌اند و هر يك به‌گونه‌اي به ارائه الگوي حضور اجتماعي زنان پرداخته‌اند. سه جريان سنت‌گرايي اسلامي، تجددگرايي اسلامي و تمدن به‌عنوان مهم‌ترين جريانات فكري موجود در بستر اسلامي در نظر گرفته شده‌اند. ازاين‌رو با استفاده از روش اسنادي، ابتدا مؤلفههاي اصلي حاكم بر نگرش هر يك از اين جريانات بررسي شدند و سپس رابطه هر مؤلفه با مسائل زنان نيز اشاره شدند؛ نهايتاً، موضع‌گيري خاص اين سه جريان نسبت به نحوه حضور اجتماعي زنان به‌صورت سه رويكرد خانواده گرايي، جامعه‌گرايي و تكامل‌گرايي طبقه‌بندي شد و مدل جامع رويكرد نظري جريان تمدن اسلامي نسبت به حضور اجتماعي زنان ارائه شد. مقايسه اين جريانات فكري نشان مي‌دهد كه جريان تمدن‌گرايي اسلامي با اتخاذ نگرشي مجموعه‌نگرانه و رويكردي تكامل‌گرايانه نسبت به زن، الگوي كامل‌تري را ارائه مي‌كند.