بررسي عددي عملكرد صفحات مستغرق در پتانسيل آب‌شستگي و رسوب‌گذاري جريان كانال باز با تقاطع °90

تقاطع كانال هاي باز پديدهاي رايج در رودخانه ها، كانال هاي زهكش، شبكه هاي آبياري و ديگر موارد مي باشد. شكل گيري ناحيه جدايش در لبه پاييندست تقاطع (ناحيه با جريان هاي چرخشي و پتانسيل رسوب گذاري بالا) و نيز ناحيه انقباض در ديواره روبرويي تقاطع (ناحيه داراي سرعت هاي بالا و با پتانسيل آب شستگي زياد) از مهمترين مشخصه هاي جريان در اين كانال ها به حساب مي آيند. تاكنون تحقيقات وسيعي در زمينه شناسايي الگوي جريان در اين كانال ها و رفع مشكلات هيدروليكي مذكور با كاربرد روش هاي مختلفي مانند اصلاح هندسه تقاطع، كاربرد ديوار جداكننده كانال جانبي، تغيير زاويه كانال جانبي و مانند آن، صورت گرفته است. در اين تحقيق نيز استفاده از صفحات مستغرق به عنوان راه كاري به منظور كاهش آب شستگي و رسوب گذاري مورد بررسي كامل قرار گرفته است. بدين ترتيب كه ابتدا مدل عددي يك نمونه آزمايشگاهي موجود توليد شده و نتايج آن صحت سنجي شده اند. در ادامه اثر راهكار مذكور بر الگوي جريان مورد بررسي قرار گرفته و پارامترهاي بهينه مربوطه (ارتفاع، چينش، تعداد و زاويه قرارگيري) ارائه شده است. نتايج اين تحقيق كاهش قابل ملاحظه اي را در پتانسيل آب شستگي و رسوب گذاري جريان نشان مي دهد. يك راهكار پيشنهادي، منجر به كاهش 89درصدي طول ناحيه جدايش و لذا تا حد زيادي كاهش پتانسيل رسوب گذاري گرديده است. همچنين، با بررسي نسبت دبي هاي مختلف كانال اصلي و جانبي، بهترين عملكرد صفحات در دبي نسبي 0/25مشاهده شده و كاربرد صفحات با ارتفاع بيش از نصف عمق جريان و/يا با زاويه بيش از 40درجه نسبت به راستاي جريان اصلي، توصيه نمي گردد.