تأثير طوقه‌ي مشبك بر حد‌اكثر عمق آبشستگي موضعي گروه پايه‌هاي مكعبي پل

هر ساله با وقوع سيلاب در نقاط مختلف جهان، تعداد زيادي از پل‌ها درست زماني كه بيشترين نياز به آنها به عنوان راه‌هاي ارتباطي به مناطق آسيب ديده مي‌باشد، تخريب مي‌گردند. بخش زيادي از اين تخريب‌ها در اثر آبشستگي اطراف پايه‌‌اي آنها بوده است. فرسايش و جابجايي ذرات بستر در اثر جريان آب را آبشستگي گويند. طي اين فرآيند حفرهاي در اطراف پايه‌ها تشكيل شده كه عمق آن تا رسيدن به عمق تعادلي، مرتبا افزايش مي‌يابد. براي انجام اين تحقيق از فلومي به طول 6 m عرض 73 cm و شيب كف نزديك به صفر در آزمايشگاه هيدروليك دانشگاه شهيد چمران اهواز استفاده شد. به منظور كاهش عمق آبشستگي گروه پايه‌ها صفحه‌هايي با ضخامت ناچيز موسوم به طوقه در اطراف گروه پايه‌ي وسط، نصب شد. طوقه‌هاي مورد استفاده داراي چهار درصد بازشدگي 0% (طوقه ساده ، 30 %، 50 % و 70 % بودند كه در سه تراز روي بستر،   D 0.5 و Dبالاي بستر مورد آزمايش قرار گرفتند. آزمايش‌ها تحت شرايط جريان زلال و با سه عدد فرود 0.12، 0.14 و 0.16صورت گرفت و نتايج با حالت بدون طوقه مقايسه شد. نتايج نشان داد طوقه ساده بر روي بستر و طوقه 70 % مشبك در تراز D 0.5 نسبت به سطح بستر به ترتيب 95 % و 86 % آبشستگي را نسبت به حالت بدون طوقه كاهش دادند.